سایه ی سیاه و سركش...

ادبی اجتماعی

 


Beim Gang über den Strand
beschloss ich, dich zu verlassen.

Ich trat auf dunklen Schlick,
der wankend nachgab,
sank ein, kam wieder heraus,
beschloss, du solltest
heraus aus mir, da du darin lastetest
wie ein kantiger Stein,
und ich plante, wie ich dich loswürde,
Zug um Zug:
dir die Wurzeln abhacken,
allein dem Wind dich überlassen.

Ach, in dieser Minute
mein Herz, überkam dich
ein Traum
mit seinen schaurigen Schwingen.

Du fühltest dich verschlungen vom Schlick
und riefst mich, und ich kam nicht herbei,
du gingst unter, starr,
ohne dich zu wehren,
bis du versankst im Strandschlund.

Später
stieß mein Entschluss auf deinen Traum,
und seit dem Bruch,
der uns die Seele zerbrach,
sind wir aufs neue aufgetaucht, rein und nackt,
uns liebend,
ohne Traum, ohne Strand,
vollständig und strahlend,
vom Feuer besiegelt.

Pablo Neruda

برگردان:

وقت گذشتن از ساحل

قصد ترک تو در خیالم بود

پاهایم را گل و لای

در خود غرق می کرد

و دوباره به بیرون پرتاب

 

تو باید

 بیرون بیایی از من

زیرا که چون سنگی چهارگوش

روی من لمیده ای

در سرم می چرخید

چگونه بیرونت افکنم

نخ به نخ

ریشه هایت را کندم

و به باد سپردمت.

 

آخ، در همین دقایق

قلب من پیروز شد

بر تو

رویایی مهیب و لرزان

 

تو در گل و لای فرورفتی

مرا صدا کردی

به سویت نیامدم

بیشتر فرورفتی

خیره ماندم

بی آن که یاری ات کنم

و تو در قعر ساحل فرورفتی.

 

بعدها

عزم من

تنها رویای تورا بازکرد.

و از زمان جدایی

که جانمان را یک باره  پاره کرد

ما نو شدیم

پاک و برهنه

خود را دوست داریم

بی رویا، بی ساحل

کامل و درخشان

از آتش پلمپ شده ایم.

 

نوشته شده توسط نازنین مهرا در 1:37 |  لینک ثابت   • 

 

Rose Auslaender اشعاری از 

Ich habe mich

in mich verwandelt

von Augenblick zu Augenblick

in Stücke zersplittert

auf dem Wortweg

Mutter Sprache

setzt mich zusammen

Menschmosaik

به خود بازگشته ام

لحظه به لحظه

 

تکه تکه بود

راه کلام من

 

زبان مادری

پیوندم داد

 

موزاییک انسان

 

                             

Mutterland

Mein Vaterland
ist tot
sie haben es begraben
im Feuer

Ich lebe
in meinem Mutterland
Wort

 

سرزمین مادری

 

سرزمین پدری ام

مرده است.

به خاک سپرده اندش

در آتش

 

زندگی می کنم

در واژه

سرزمین مادریم

                                           برگردان نازنین مهرا

                                    

نوشته شده توسط نازنین مهرا در 10:11 |  لینک ثابت   • 

برای دوستان مهربانم سایه و احمد ( دل نوشته ها )

شعری از اسماعیل خویی

 

این دل ِ دیرآشنا
              ـ دل ِخودم را می گویم ـ
این دل ِ دیرآشنا که ـ لیک، شگفتا! ـ بیشتراز اندکی هم
                                                                هرجایی ست،
زود رم و کم نیاز
             گربه خانم ِ زیبایی ست
کآینه ای هم اگر نداشته باشد،
قدر ِ خودش را
               به صدر ِ مجلس ِ زیبایان
                                          می داند.
دوست ندارد کسی بگوید زشت است:
زان که برای جهان و جان ِ طُرفه گرایان،
                                                   می داند،
دیدن ِ او
        روزنی
              به باغ ِ بهشت است.
 
دوست بداریدش:
               تا
                 نازان، خُرخُر کنان،
                                    به روی دامن تان
                                                        لم دهد:
تا بگذارد
        به چشم ِ دست
                        ببینید
پوست اش،
         ار دوست داشته باشدتان،
نرم تر از ابر است.
 
وای شما، آه،
وای شما، لیک، اگرکه دشمن داریدش:
خانم ِ ما
     ـ من چه می توانم کرد، این میان؟ ـ
خوشگلک ِ نازنین ِ فریبا
خوی تباری
ـ ناخن و چنگال ِ خویش ـ را هم دارد هنوز.
گربه ی زیبا،
روی دُمش پا اگر بگذارید،
ببر است. 
  
  
بیست و ششم ژانویه ۹۷ ـ بیدرکجای میلان

نوشته شده توسط نازنین مهرا در 9:42 |  لینک ثابت   •